شاخه های شسته باران خورده پاک

آسمان آبی وابرسپید

برگهای سبزبید

عطرنرگس رقص باد

نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک میرسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

خوش به حال چشمه هاودشتها

خوش به حال دانه هاوسبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دخترمیخک که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبریزازشراب

خوش به حال آفتاب

ای دل من گرچه دراین روزگار

جامه رنگین نمی پوشی به کام

باده رنگین نمی بینی به جام

نقل وسبزه درمیان سفره نیست

جامت ازآن می که می بایدتهیست

ای دریغ ازتواگرچون گل نرقصی بانسیم

ای دریغ ازمن اگرمستم نسازد آفتاب

ای دریغ ازمااگرکامی نگیریم از بهار

گرنکوبی شیشه غم رابه سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ

به نام يگانه نگارماندگار

مرد بزرگيست مصدق درنظرمن ونيزبسيارمحترم واين احترام نه فقط بخاطركاربزرگ اويعني ملي كردن صنعت نفت ايران نيست كه درواقع به خاطرعملي بزرگترازآن است.عملي كه خيلي ازمردم آن راناديده ميگيرند ويااصلا ازآن اطلاع ندارند عملي كه بسيارهمت ميخواهد.همتي بيشترازآنچه مصدق تا29اسفند 1331به خرج داد.اين عمل گذشتن ازقدرت درزماني است كه توانايي رسيدن به آن راداشت.

عملي كه بسياري ازبزرگان پيش وپس ازاونتوانستندانجام دهند‌‌ـحتي مردي كه 27سال پيش ادعاي بزرگي داشت اوميگفت آزادي ولي درلحظه عمل لغزيدو...بگذريم .

اگربه تاريخ نگاه كنيد به اين نكته ميرسيد كه هرگاه كسي ياعده اي قصد نابودي دولتي راداشتند نه تنها ظلم آن دولت راجلوه ميدادند كه حتي كارهاي معمولي آنهارانيز زيرسوال ميبردند وادعا ميكردند كه قصد نابودي ظلم وستم آنرادارند ولي بعداز پيروزي  نميتوانستند اعمال بزرگ خودراتكميل كنند وخود جاي ظالم پيشين راميگرفتند وآنچنان برق قدرت چشمانش راكور ميكرد كه گويي او باقدرت زاده شده وميمرد ودرعين حال به ستم خود مشروعيت ميداد به خاطربرانداختن ستمگرپيشين .

آه چراانسان درس نميگيرد به خداسوگندكه تاريخ تكرارمكررات است.

يكي ازدلايل احترام من به مصدق اين است كه گويااودرس تاريخ راازبربود.آري اوميتوانست در24مرداد1332آن زمان كه شاه ايران راترك كرده بود اعلام جمهوري كند ويابهروسيله ديگري قدرت رابه دست بگيرد واين گونه شايد كودتاي28مرداد هم صورت نميگرفت دست اودراين كاربازبود چراكه نه ارتش ومجلس بااوبود والبته مردم .اوميتوانست ولي بااووسوسه قدرت راكنارزد ومردانه ازقدرت گذشت به خاطرقانون زيرااومردي قانونمند ومحكم بود.

جمله ايست كه ميگويد:

قانون بد بهترازبي قانوني است.

بهتراست ازسوي ديگر به اوبنگريم.

تاكنون به اين مضوع فكركرده ايد كه چراعشق راكه تاچند سال پيش جرم وحتي گناهش ميگفتند به ناگاه طوري قدرت گرفت كه اكنون گويا مسئله اي بجزعشق نيست كه به آن اهميت بدهند؟

بااندكي فكردراين مورددريابيد كه جواب ساده اي دارد اين معماوان جواب اينست كه انسان عقل گرا فرقي نميكند درچه حكومتي چه درگذشته چه درحال به چيزهايي مي انديشد كه به نفع دارندگان قدرت نيست البته عشق وقدرت آنرا نمي توان نابودكرد عاقلانه هم نيست اين كارزيراذات انسان تعادلگراست واگراين تعادل به هرسويي ازعشق ياعقل متمايل شود وبه هم بخورد انسان ازرستگاري دورمي شود.

من به مصدق احترام ميگذارم زيرااوعقل گرايي بود كه عشق راميشناخت ونيزعشق ميورزيد.

اوعاقل بود زيراوسوسه قدرت راشكست وعاشق بودزيرا به خاطرعشق به مردم ووطن ودرمقابل دولتهاي بزرگ ايستاد وحق ايران راارآنان گرفت.

اوعاشق مردمش. وطنش وآزادي بود كه درمقابل شاه ايستاد وقوانين فراموش شده سلطنت مشروطه را به او يادآوري كرد كه اين خودكاربزرگ ديگري بود.

درسرزميني كه مردمش يادگرفنتد پيش ازنفع جمع به نفع خود بيانديشند واضح بود كه نمي توانستند او وامثال اورا زياد تحمل كنند واونيز مانند همتايان پيشين خود همچون قائم مقام فراهاني واميركبيرمزد زحمت ودلسوزيش راتمام وكمال گرفت.

روحش شاد ويادش گرامي باد.

                                                                  به نام خداوند پاکیزه پاکیار

سلام

قبل از هرچیز باید بگم نمیدونم چندنفرازشما به عمق نوشته پیشین من درموردلحجه پی بردید اما بد نیست بدونید که من  درواقع لحجه رومثالی قرار دادم تاپراکندگی وتفرقه بین انسانهارو نشان بدم.

شاید یکم زیادی بهش گیردادم ولی برای پی بردن به عمق این مساله لازم لازم بود.

راستشرو بخواید من خودم بعضی ازلحجه هارو دوست دارم ولی ازتفرقه ای که گهگاهی بین مردم به وجود میاره بیزارم شاید بگید تقصیر لحجه نیست .تقصیرآدمهاست.(این دقیقا همون حرف من)

اگه وبلاگ منو خوب خونده باشید می بینید یک شعر ازملک الشعرای بهار توش گذاشتم که می گه ازماست که برماست.این یک مرثیه برای بدبختی وناامیدی نیست بلکه یک هشدار برای بیدارشدن (البته نه ازنوع خیالی وکودکانش) وتلاش برای رفع ایرادهاست.

ماصبح تاشب(فرقی نمیکنه شب تاصبح)داد میزنیم ما یک ملتیم وکشورمون رودوست داریم (البته هنرنمی کنیم) ولی درعمل سایه همدیگرو باتیرمیزنیم به قول اون دوبیتی که میگه:

           ماملامت گرعیب دگرانیم همه                     درهم افتاده وازهم نگرانیم همه

میگن موقع جنگ همه باهم دوست وبرادربودن .میگن کمک ویاری بین مردم زیاد بود.میگن تفرقه هانابود شده بود.میگن همه به هم کمک میکردن.واسه همین هم خیلیها اون زمانرو دوست دارند.(راستی چه جوری میشه جنگ رو دوست داشت)

ممکن تا حدی هم درست باشه من انکارنمیکنم .حتی ممکن اگه الان هم جنگ بشه (البته خدا نکنه) یک زابلی بایک بیرجندی تکرار میکنم یک زابلی با یک بیرجندی تو یک صف وبرای یک هدف بجنگند!!!ولی من به این نیمگم وتن پرستی وعشق به هموطن .من بهش میگم اتحاداستراتژیک اونم ازروی ترس نه عقل .مگه حتما باید جنگ بشه یابلا ومصیبتی پیش بیاد تاماآدمهای خوبی بشیم واینقدرکارهای خوب خوب بکنیم(این چیزیه که مابهش عادت کردیم ولی باید کنارش بگذاریم) ما اگه راست میگیم اگه واقعا میهن دوست وملت دوستیم چرادرحالت عادی این کارهارو کنارمی گذاریم؟ حتی اگه کسی بخواد ازاین کارها بکنه سعی می کنیم منصرفش کنیم ودم به دقیقه بهش طعنه میزیم(ازقبیل ساده .نادون.سوسول و...) اگه واقعا کشورومردممون رودوست داریم چرا زیرآب همدیگرو میزنیم؟(باپایین کشیدن بقیه ممکن اونها هم قد ما بشن ولی این رو بدونیم که مارشد نکردیم وبلند نشدیم)چرا کارهای همدیگرو عقیم میگذاریم یا حتی خراب میکنیم ؟چرا قشنگترین تفریحمون غیبت کردن ویا جک گفتن درمورد اقوام مختلف ؟

با این اوصاف یک سوال خیلی بزرگ پیش میاد واون اینکه:

چراماانتظارپیشرفت داریم؟؟؟

                           اقتداری عجب برنگیزند

گربه شمشیر سبحه گردد یار

                           خوش زخصمان برآرنددمار

آنچه نتوان به نام سلطان کرد

                            نام دین کردنش چو آسان کرد

نو شود راه ورسم شدادی

                            گم شود نام نحس آزادی

                                          چون به خلوت میروند آن کاردیگر می کنند

مشکلی دارم زدانشمند مجلس بازپرس

                                          توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند

گوئیا باورنمی دارند روزداوری

                                         کین همه قلب ودغل درکارداورمی کنند

یارب این نودولتان را باخر خودشان نشان

                                         کین همه ناز ازغلام ترک واستر می کنند

ای گدای خانقه برجه که دردیرمغان

                                        میدهند آبی که دلهارا توانگر می کنند

حسن بی پایان آن چندان که عاشق میکشد

                                         زمره دیگربه عشق ازغیب سربر می کنند

بردرمیخانه عشق ای ملک تسبیح گوی

                                         کاندرآنجا طینت آدم مخمر میکنند

صبحدم ازعرش میآمد خروش وعقل گفت

                                         قدسیان گویی که شعر حافظ ازبر می کنند

به خاطر اینکه خیلی ابزاری نشه تمامش رو نوشتم